10 września 1903 roku w krakowskim kościele Mariackim stanęli przed ołtarzem August Krasicki i Izabela z Wodzickich. Z relacji „Gazety Lwowskiej” wiemy, że zawartość sali była nadzwyczaj efektowna: „uderzały pełne wytwornego smaku toalety i klejnoty pań oraz wielka ilość bogatych strojów polskich”. Uroczystość wzbogacił telegram z osobistym błogosławieństwem papieża Piusa X, co świadczy o znaczeniu religijnym i społecznym tej chwili.
Arystokratyczne korzenie obojga
August Krasicki – przedstawiciel wpływowego rodu związany z leskim zamkiem – łączył w sobie tradycję i nowoczesność. Izabela Wodzicka pochodziła ze starej galicyjskiej rodziny ziemiańskiej, która przez wieki utrzymywała silne związki z elitą intelektualną i polityczną regionu. Choć szczegółowe dane o jej rodzie są trudne do zweryfikowania w źródłach online, znamy powszechną rolę Wodzickich jako mecenasów kultury i aktywnych społeczników w Galicji.
Egzotyczna podróż poślubna
Zaraz po weselu młoda para wyruszyła na niespotykaną wówczas podróż – do Egiptu. O wyprawie tej dowiadujemy się z archiwalnego zeszytu Augusta, przechowywanego w zbiorach Rękopisów Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi. Zapisy obejmują opisy starożytnych zabytków Doliny Nilu, wrażeń z rejsu po Nilu i refleksji na temat afrykańskiej kultury. Pokazuje to szerokie zainteresowania początku XX‑wiecznej polskiej arystokracji europejską turystyką i egzotyką.
Rodzina i losy potomków
W ciągu kolejnych lat August i Izabela wychowali sześcioro dzieci: Antoniego, Stanisława, Xawerego, Jana, Zofię i Elżbietę. Według rodzinnych przekazów dzieciństwo upływało im między Krakowem i Leskiem, w atmosferze edukacji, obowiązków majątkowych i tradycji dworskich. Po wojnie rodzina przeniosła się do Krakowa, gdzie oboje – August i Izabela – zostali pochowani na Cmentarzu Rakowickim.
Dziedzictwo i znaczenie historyczne
Ślub Krasickich był jednym z ostatnich ślubów wielkiej polskiej arystokracji w okresie zaborów. Warto zauważyć, że uroczystości w Mariackim, nikłe wzmianki w prasie i egzotyczna podróż świadczą o ich prestiżu i aspiracjach kulturowych. Ich potomkowie zachowali dokumenty i pamiątki, które – mimo trudności II wojny światowej – przetrwały i stanowią część lokalnych archiwów w Lesku i Krakowie.
